Een hartslag van 220

20-11-2014

15 november 2014

Met een hartslag van minstens 220, een bloeddruk die niet te meten was en met een oerschreeuw waar menig gorilla jaloers op zou zijn, hief onze trainer Benni zijn beide handen omhoog. Zijn ogen straalden toen hij zijn telefoon pakte om het bericht via Whatsapp de wereld in te sturen. Iedereen moest het weten. Zijn familie, het bestuur van Olympia, alle inwoners van Hasselt. Eigenlijk moest de hele wereld het weten. Terwijl hij de naam van Guus probeerde in te tikken op zijn telefoon, trilden zijn handen van spanning. ‘Het lukt me niet, mijn handen trillen helemaal’, riep hij in wanhoop uit. Maar niemand lette op hem.

Iedereen had z’n handen vol om eigen emoties onder controle te houden. Ik keek eens om me heen. Enkele ouders hadden de tranen in hun ogen, anderen dansten de hiphop (of iets wat daar op leek), anderen schreeuwden het uit. Het was een bijzonder schouwspel. Iets wat uniek was. Eer en roem lagen in het verschiet. Het besef drong tot mij door dat dit een historisch moment was. De krant zou er over schrijven, het zou uitgezonden worden op tv, de kinderen zouden dit moeten leren op de basisschool en….. Het werd me teveel. Wat een wedstrijd, wat een spanning, wat een ontknoping.

Het was niet voor te stellen dat we ’s morgens vroeg waren neergestreken op de lieflijk gelegen voetbalvelden van VVOG te Harderwijk. Een rustieke omgeving waar de teams van de Vereniging van Ons Genoegen het balletje rond trapten. Een vredige rust daalde over ons toen we uitstapten. Een vriendelijke moeder, die ons al op de parkeerplaats welkom knikte. Een wedstrijdsecretariaat die fairplay verkondigde. Het kunstgras dat leek op te bloeien toen de zon schuchter door de wolken heen brak. Het was ons een waar genoegen om hier te zijn. Terwijl we ons koesterden in deze mooie, bosrijke omgeving hadden we geen idee welk vuur er in de lijven van onze spelers woedde. Maar we hadden het kunnen weten. Vorige week was er niet gespeeld. De mannen hadden hun energie opgepot. En dat was te zien.

Vanaf het begin had onze ploeg het vizier scherp. Geconcentreerd begon de ploeg van Benni aan de wedstrijd. De tegenstander werd vanaf het begin onder druk gezet. Aanmoedigingen van de grote supportersschare, die was meegereisd, klonken over het veld. Een prachtige combinatie werd door Niels keurig afgerond. De 1-0 was een feit. Onze jongens hielden druk op de ketel. Toen Lars het tweede doelpunt op zijn naam schreef, voelden we de adrenaline door onze aderen stroomden. Zou deze bekerwedstrijd in ons voordeel worden beslecht?

Dit gaven we toch niet meer uit handen? Toch? Maar toen….. Toen gebeurde het. Een, op het oog, simpel terugspeelballetje verdween tot ieders afgrijzen in ons eigen doel. De ploeg kreeg een emotionele tik. Wat gebeurde hier? VVOG rook bloed. Terwijl het spel in de eerste helft voornamelijk op de helft van de tegenstander werd gespeeld, was het spelbeeld nu omgekeerd. VVOG rukte op richting ons doel. De spanning steeg. We kregen de bal maar niet goed weg. We werden wat slordig en moesten lijdzaam toezien hoe de druk toenam. Een overtreding van onze kant moest de opmars stuiten. Een vrije trap voor VVOG. De bal lag op een gevaarlijke plek. Toen sloeg het noodlot toe. De bal verdween met een boog over onze keeper heen. Weer raak. De stand was gelijk, 2 - 2.

Het werd voor beide ploegen een strijd om te overleven in deze bekercompetitie. Beide ploegen hielden elkaar in evenwicht. Geen van de spelers gaf ook maar een krimp. Het titanengevecht tussen de ploegen uit de twee Hanzesteden werd feller en feller. Zo nu en dan werd er door VVOG een stevige overtreding gemaakt. Meermaals moest de verzorging uitrukken. Er moesten toch geen blessures opgelopen worden! Op een prachtig schot in de linkerhoek reageerde onze keeper Bas met een katachtige beweging. Met zijn rechterhand maaide hij de bal nog net uit het doel. Een fantastische redding.

Maar ook wij wisten nog kansen te creëren. De doelpunten bleven echter uit. Terwijl de tijd wegtikte nam de spanning in en rondom het veld toe. Inmiddels stond het zwart van de mensen, die ademloos toekeken naar dit duel. Wie zou deze match gaan winnen. Het zou niet waar zijn dat….. Zover konden mijn gedachten niet gaan. Het was tijd. Maar nog absoluut geen einde wedstrijd. Wat we vermoeden, werd waarheid: penalty’s.

Terwijl de scheidsrechter de afstand tot het doel bepaalde, werden de eerste vijf mannen aangewezen die de penalty’s zouden nemen. We waren er klaar voor. Bas kreeg het eerste schot te verwerken. Terwijl de speler van VVOG op de bal afrende, schoten Bas’ ogen vuur. Hij straalde het helemaal uit dat die bal voor hem was. Met een reflexachtige beweging wist Bas de bal te keren. Een gejuich steeg op. Yes! Voordeel voor ons. Maar helaas, wij misten ook de eerste kans. En zo verliep de eerste set van vijf trappen, waarbij beide ploegen elk twee keer wisten te scoren. De zenuwen gierden dan ook bij iedereen door de aderen. Ook wij hadden het niet meer. Hoe zou dit aflopen?

Tenslotte was Ruben aan de beurt. Zou het hem dan lukken om zijn ploeg de overwinning te bezorgen? Tijdens zijn aanloop zag ik dat enkele ouders de handen voor hun gezicht hadden geslagen. De spanning was niet meer te harden. Als in slow motion volgde ik de bewegingen. Het schot, de bal die naar de rechterkant van het doel werd geschoten, de keeper die de hoek indook. Eén moment werd het stil in mijn hoofd. Toen zag ik dat de keeper te laat was. De bal verdween in de uiterste hoek. De emoties, die vervolgens losbarstten, lieten een chaotisch tafereel zien. Huilende spelers van VVOG,  schouderklopjes en bemoedigende woorden die aan deze moedige ploeg werden uitgedeeld. Gejuich, vreugdetranen en dankbaarheid bij ons E1. Wat waren we uitzinnig van vreugde.

Even later liepen we verdwaasd terug naar de kleedkamers. We konden het maar niet geloven. Wij bekeren in ieder geval verder! Daar was geen twijfel over mogelijk. Of het whatsapp berichtje echter ooit door Benni is verstuurd blijft vooralsnog een raadsel.

Dick Bosch