De lenigste vader van Hasselt

21-9-2014

Dat de ouders alle aandacht naar zich toe trokken voordat er ook maar een bal was gespeeld mag werkwaardig worden genoemd. Opmerkelijk was de aanhouding van Freddy door de politie. Terwijl de jongens in zijn auto het bekende lied ´Olympia gaat nooit verloren´ aanhieven, moest de vader van Duncan zijn auto aan de kant zetten. De verlichting bleek niet in orde te zijn. Na enkele vermanende woorden van de Sterke Hand mocht Freddy zijn weg vervolgen. De schrik zat er echter goed in. Van pure angst om opnieuw staande te worden gehouden, gaf hij een pluk gas en reed met hoge snelheid direct door rood licht. De politie keek de auto hoofdschuddend na.

En was het hierbij maar gebleven. Er waren echter nog twee vaders in een flitsende Volvo die hopeloos verdwaald raakten in de bossen van Hattem. En vervolgens op het terrein van de verkeerde voetbalvereniging de kleedkamer zochten. Na lang zoeken kwamen beiden tot inzicht en tot inkeer en liepen ze met het schaamrood op hun kaken naar de andere voetbalclub. Inmiddels was daar het team al volledig omgekleed. Wat stoere verhalen over de slechte bewegwijzering en het gebrek aan parkeerplaatsen leverden weinig respect op. Vanwege privacy redenen zal ik hun namen niet weergeven. Al was het maar om het feit dat ondergetekende er één van was.

De hoofdrol was echter weggelegd voor Henri. Bij het inschieten verdween al gauw een bal over de te lage omheining het bos in. Wat nu? Het hek zat op slot en de omheining was met prikkeldraad afgesloten. Henri bedacht zich echter geen moment. Hij klauterde het hek op, laveerde op het prikkeldraad en sprong dapper tussen de braamstruiken het bos in. Het werd ons allen duidelijk. Deze man was z’n carriere als circusartiest misgelopen. Zijn verblijf werd op prijs gesteld. De ene bal na de andere vloog over het hek heen en Henri was er maar wat druk mee. Toen de wedstrijd begon vloog Henri weer als een ware hordenloper het hek met prikkeldraad over. Voor ons was het duidelijk. Dit was de lenigste vader van Hasselt.

Maar hoe zat het met onze mannen in het veld? Hadden zij last van al die kunststukken die hun vaders hadden opgevoerd. Het antwoord was: Ja. Ondanks de enorme inzet lukte het niet om het ouderwetse tikki takki spel op de mat te leggen. Het gemis van de geblesseerde Justin was voorin voelbaar. Er werden te weinig kans gecreëerd. Hattem wist de druk op te voeren en tikte de 1-0 in het doel. Toch was Kaj vlakbij de gelijkmaker. Na een prachtige pass vanuit het centrum van de verdediging had hij de keeper alleen voor zich. De bal krulde rechts om de keeper heen. Tot ontsteltenis trof de bal de paal.

In de pauze greep onze trainer in. Wouter, die tot nu toe uitstekend keepte, mocht het shirt van Bas overnemen. Hij zou voor meer gevaar in de voorste linies moeten zorgen. En dat gebeurde ook. Na een één – tweetje met Tim trof de bal het doel. De stand was 1-1. Stevenden we opnieuw op een gelijkspel aan? De wedstrijd ging op en neer. Maar plotseling had Hattem een megakans. Bas, die het doel verdedigde, reageerde met een katachtige beweging en stopte de bal. Helaas was het later wel raak. Met een 2-1 achterstand sloten we de wedstrijd af. Het was de eerste nederlaag van deze competitie. Een wedstrijd waar eigenlijk de ouders de hoofdrol speelden!